Dziś Marek Krajewski to jedno z najgłośniejszych nazwisk polskiego kryminału — autor bestsellerów o Eberhardzie Mocku, pisarz, który rozsławił Wrocław na cały kraj.
Ale droga, która go tu doprowadziła, wcale nie była usłana różami, a jedno wspomnienie wciąż wraca do niego z bólem.
Zanim zadebiutował, przez długie lata z trudem wiązał koniec z końcem.
Pracował jako bibliotekarz w Ossolineum, jako magazynier, jako sprzedawca, a nawet jako ochroniarz w prywatnej firmie jubilerskiej. Były to zajęcia dorywcze, dalekie od marzeń — w pewnym sensie codzienna lekcja pokory. Dopiero w 1999 roku, mając 33 lata, wydał “Śmierć w Breslau” i jego życie zaczęło się zmieniać.
Ale najtrudniejszy moment przyszedł później. Krajewski przyznał, że przed ukazaniem się drugiej książki o Mocku czuł prawdziwy strach — bo, jak sam mówi, druga książka jest dla autora najtrudniejsza. I właśnie wtedy natrafił na miażdżącą recenzję w internecie, która — jak wyznał — kompletnie go zdołowała. Te słowa dosłownie “rozłożyły go na łopatki”. Człowiek, który ledwie uwierzył, że może być pisarzem, nagle poczuł, że wszystko, co zbudował, może runąć.
Z perspektywy czasu dodaje, że ostatecznie nie było tak źle. Ale to uczucie — strach, zwątpienie i ból po tamtej recenzji — pozostało jednym z tych wspomnień, do których wraca niechętnie. To cichy dowód na to, że za każdym wielkim sukcesem kryje się moment, w którym człowiek był o krok od tego, by się poddać.
(Uwaga: tekst opiera się na wypowiedziach pisarza z wywiadów. Krajewski nie doświadczył publicznie udokumentowanej tragedii rodzinnej — nie ma doniesień o śmierci czy chorobie bliskich. Opisane tu “najboleśniejsze wspomnienie” dotyczy jego trudnej drogi zawodowej i kryzysu po krytycznej recenzji, o których sam opowiadał.)